خبرگزاری مهر، گروه دین و اندیشه_سارا فرجی: لبیک یا حسین، لبیک یا زینب، لبیک یا علی اصغر. فقط باید بود و شنید تا معنی این لبیک گفتن ها را فهمید، ای کاش می شد حال این مادران، صداهایشان، ناله ها و زجه هایشان را ضمیمه این کلمات کرد آن وقت دیگر لازم نبود حرفی زد، التماس ها و ناله ها در خودشان یک دنیا حرف دارند.
اولین جمعه ماه محرم است، روزی که خیلی از مادرها از سال پیش منتظر این روز بودند تا به همایش بزرگ شیرخوارگان حسینی بیایند و فرزندشان را بیمه حضرت علی اصغر (ع) کنند.
با اینکه برنامه از ساعت ۸:۳۰ آغاز می شود اما از یک ساعت زودتر همه خیابان های اطراف مصلای تهران شلوغ شده و مادران به همراه فرزندانشان راهی شبستان مصلی می شوند. اولین قدم آن است که برتن این دردانه ها لباس سبز پوشانده شود. پس از آن و گذشتن از درهای ورودی به کمک راهنمایان حاضر در مصلی موج جمعیت راهی مراسم می شود و وقتی به شبستان می رسی انگار به کربلا رسیده ای.
اینجا امروز صحبت از آبروداری است، آبروی فرزندان و دردانه هایی که قرار است نذر علی اصغر (ع) بشوند و شفاعت مادران و پدرانشان هم بکنند.
مادری که در کنار دستم ایستاده و نازدانه خود را روی دست بالا گرفته با عجز و لابه از حضرت رباب (س) می خواهد که به حق آبروی فرزندش او را شفا دهد، مگر می شود که حضرت رباب (س)، حضرت علی اصغر (ع) و آقا امام حسین(ع) این عجزولابه ها را بشنوند و کاری نکنند. محال است.
امروز اینجا صحبت از دست های کوچکی است که قرار است گره های بزرگی را باز کنند.
امروز، اینجا بچه ها شفاعت بزرگترها را می کنند و مادران، فرزندان خود را واسطه کر ده اند تا حضرت رباب (س) نیم نگاهی بهشان بیندازد
حالا وقت آن رسیده که نذرنامه خوانده شود؛ همه با هم یکصدا می خوانند:
یا صاحب الزمان ادرکنی. یا صاحب الزمان فرزندم را نذر و راهی قیام تو می کنم. یا مسیح حسین ادرکنی.
مداح روی جایگاه حاضر می شود و مداحی و روضه خوانی را شروع می کند. از دل داغدیده رباب و اینکه چه برسر او در صحرای کربلا آمده می گوید.از مادرانی که سال های پیش به اینجا آمده اند و دست خالی برنگشته اند، آنها که فرزند می خواستند به مراد دلشان رسیدند و آنهایی هم که فرزندشان مشکلی داشت، مشکلشان حل و گره شان باز شد.
با درخواست مداح همه مادران فرزندان خود را روی دست بالا می گیرند و همه باهم یکصدا همنوا با نوای رباب(س) لالایی می خوانند و اشک می ریزند و وای که چه هیاهویی برپا شد.
خود مداح هم تحت تاثیر این حال و هوای روحانی قرار می گیرد و در همین حین شفای فرزند خود را هم از امام حسین (ع) می خواهد و با دل پردردی می گوید: امسال می خواهم کارم با اربابم یکسره کنم. آن وقت دستش را بالا می گیرد و می گوید: اربابم اگر من پیش تو آبرو ندارم به آبروی این بچه ها فرزند من را هم که شش سال است نمی تواند غذا بخورد شفا بده، من او را نذر تو می کنم تا سال بعد بیاید همین جا کنار من بایستد و حرف بزند.
غوغای عجیبی برپاشده هرکسی در هرجایی از اینجا که ایستاده دستش را بالابرده و درحال گریه و زاری و عجز و لابه است.
اینجا کربلا نیست، اینجا مصلای تهران، همایش شیرخوارگان امام حسین (ع) است. همایشی که چهارده سال است برگزار می شود و هرسال هم به تعداد شرکت کنندگان این همایش اضافه می شود. حاضرین این همایش فرزندان شیرخواره به همراه مادرانشان هستند که هرکدام به یک دلیل به این همایش آمده اند اگرچه بهتر است بگوئیم که همه این مادران و فرزندان امروز دعوت و میهمان فرد دیگری بوده اند و و با خواست و اراده او امروز اینجا حاضر شدند.
امروز فرقی نمی کرد که در ایران باشی یا در اروپا، امریکا یا آفریقا، مهم این است که میلیون ها مادر به همراه فرزندانشان در پیشگاه حضرت مهدی (عج) حاضرشدند و فرزندان خود را نذر حضرت علی اصغر (ع) کردند و از او مدد گرفتند.
همزمان با این مراسم که در مصلای تهران برگزار شد در چهار هزار نقطه دیگر جهان هم همایش شیرخوارگان حسینی برپاشد.
داوود منافی پور، دبیر مجمع جهانی حضرت علی اصغر(ع) درباره اهداف برگزاری این همایش می گوید: ایجاد سوال در ذهن و زبان تمامی انسانها نسبت به هویت وجودی عاشورا و اسرار: «بِأیِّ ذَنبٍ قُتِلَت»، صدع و آشکار سازی نیروی مظلومیت شهـادت حضرت علی اصغـر (ع)، معرفی حضرت اباعبدالله الحسین (ع) به جهانیان به واسطه بی بدیل ترین سند حقّانیت و مظلومیت ایشان یعنی شهادت حضرت علی اصغر (ع) و زمینه سازی ظهور حضرت منجی از جمله مهم ترین اهداف برگزاری این همایش است.
خدایا
تورابه آبروی زینب
به بی قراری رقیه
به غیرت عباس
به حرمت موی سفیدارباب
دست هایی که امروز به سوی توبلندشد
خالی برنگردان
نظر شما